Schijt aan de weg

De weg vraagt, de weg eist, de weg krijgt wat ze fucking wil. Daar kan ik tegen protesteren en mijn beklacht over doen maar de weg krijgt altijd wat ze wil. Ze krijgt te eten en te drinken ze krijgt armen en pleisters op haar wonden. De weg groeit en molochiseert en monopoliseert iedereen die weg wil. De weg krijgt wat ze wil en wij stervende zwervers en uitdagers krioelen met een hand boven onze ogen en de anus dichtgeperst. Wij krijgen niet wat we willen, we overleven op de kruimels, de dampen.

Langs de weg de verliezers de opgevers de verlichten. Ja de verlichten, niet de verlichting, wat valt er immers te zien op de weg? Wat laat ze zien? De weg toont niks, niet het einde, niet het begin, enkel een fata morgana van bevrijding in troebel water. Vervolg je weg, vervolg je pad, zoek je ware ik, schijt aan mannekes. Ga je ondergang tegemoet, dát zegt de weg maar wie waarschuwt ons. Wie vertaalt de sporen en codes van de weg? Lees de signalen in de glijders van de uitgeschovenen. Lees, interpreteer, en breek door de vangrail, hoofd vooruit maar zonder berouw.

Schijt aan de weg


RIP

Schijt aan palaver

Schijt aan palaver,

zet ze voor het blok, voor de voldongen feiten, tegen de muur desnoods. Zet ze vast, klem en dat ze zelf ook eens hun eigen mening zeggen in plaats van na te praten en te prakkizeren. Nie Pleuje is leuk voor op de kermis, in den echte wereld buigt ge en houdt ge uw klop. Of ge stijft uw rug recht en incasseert te gevolgen of de winst. Zagen en emmeren en kruipen en eigenlijk niks willen toe of weggeven is godverdoms achterlijk.

Hoe kunde uw eigen in de spiegel zien als ge weet dagge ne besluitloze bangerik zijt? Of nen tandeloze ambetanterik. Of ne richtingloze provocateur. Of een verzuurde ouwe zeur.

Wie schrik heeft krijgt ook slaag, maar dikwijls nog de schaamte van het uitlachen erbij. Schrik is reactief, achterdocht proactief maar zijd'ook es combatief.

Schijt aan palaver; springen, duiken en zwemmen.

Schijt aan kaders

Overlegkader, structuurkader, gesprekskader, kaderontwerp, kadervergadering, kaderpleepot en kaderraamwerk.

Schijt aan.

Maakt uw handen es vuil en fabriceert ne keer iets concreet. Zeikerds.

Al dat vormelijk gedoe voor de galerij, leidt alleen maar tot stilstand en achteruitgang.

Kaders zitten ook als een balk in uw ogen en oren, ze zijn dan wel leeg maar er iets door zien lukt precies niet goed he.

Bandjes, Bandjes, Bandjes

Bandjes komen en gaan, de best blijven zeker niet het langste maar aan de goeie herinneringen moet een mens geen schijt hebben. Aan de commerce, de politiek en de betrokken ego's daarentegen kunde uw gat afvegen.
Wreed content da'k hier verschillende keren dichtbij heb kunnen staan: http://www.poppunt.be/magazine/articles/article.jsp?id=3792
The fan-fucking-tastic NO MO TREVNO (rip)

Schijt aan communicatie

Als dat een excuus is voor een richtings gelul en gebrek aan respect. Schijt aan excuses ook trouwens. Moeilijk is het zeker om iets uit te drukken en nog moeilijker om het te begrijpen maar als iedere reactie of tegenvraag als een fucking belediging of blijk van desinteresse wordt gezien. Wat valt er dan nog te communiceren wie heeft er iets te zeggen in zo'n verhaal?

Communiceren is je hart laten spreken, maar niet te rap en niet te luid. Communiceren is ook reflectie en feedback geven. Feedback geven is zeker niet 'gij gijg gij' ik krijg horens van u ik ben weg en ik zeg niks meer. Da's vragen om klappen op uwe smoel.

Schijt aan communicatie als het niet de bedoeling is om iets terug te horen, als het niet de bedoeling is om iets te zeggen maar om iemand te kleineren en te koejonneren. Daar is al fucking een woord voor: passieve agressie.

Fuck that shit, breek iets af.

Schijt aan constructies

"In a recent essay in New Scientist the psychologist Dorothy Rowe explained that none of us can see reality(24). We have to construct it from our interpretation of what we perceive, tempered by experience. As a result, each of us exists in our own world of meaning. It is constantly at risk of being shattered by inconvenient facts. If we acknowledge them, they can destroy our sense of self. So, to ensure that we won’t be “overwhelmed by the uncertainty inherent in living in a world we can never truly know”, we shut them out by lying to ourselves. Though it challenges my sense of self, I am forced to accept that my allies can lie to themselves as fluently as my opponents can." uit: http://www.monbiot.com/archives/2010/08/16/towering-lunacy/

Dees^^ is zo keihard waar en daar was ik zelf ook al een tijdje achter. Heb ik geen psych of psych-studies voor nodig, gewoon verstand volstaat. Da's waarschijnlijk de voornaamste reden da'k swijlen behoefte voel om tegen niemand in't bijzonder te gaan liggen zeiken op tinterweb.

De realiteit fucking bestaat niet! Je m'répète la réalité n'existe pas du tout. Ah come ah-gain selectah! Reality no exist mi friend!

Iedere kakker op deze planeet bouwt zijn eigen constructie van feiten fictie en vooral interpretatie om zichzelf goed (of slecht, of middelmatig) in te voelen. Als ge dat niet beseft kunde feitelijk niet communiceren of samenleven met anderen. En als die anderen dan verwende broekventjes zijn zoals 99% van de Nederlandstalige West-Europeanen waar'k toevallig heelder dagen tussen zit is't triestig gesteld. Schijt inderdaad.

Fuck Me, looks like there's money to be made in tweet-o-land. So long for the joyous fair internetworld, or didn't that exist in the first place #money #market